logoL
homecontact
Ελληνοσουηδικές Όψεις
Svenska Grekiska Perspektiv


ΘΕΑΤΡΟ

AUGUST STRINDBERG

Drömspelet.
Ονειρόδραμα.

Spöksonaten.
Η σονάτα των φαντασμάτων.

Hemicykeln i Athen.
Το ημικύκλιο της Αθήνας.

Alkibiades.
O Αλκιβιάδης.

Sokrates.
Ο Σωκράτης.


August Strindberg : Drömspelet / Ονειρόδραμα

 


Ett drömspel droemspelet Ονειρόδραμα oneirodrama

ERINRAN.

Författaren har i detta drömspel med anslutning till sitt förra drömspel »Till Damaskus» sökt härma drömmens osammanhängande men skenbart logiska form. Allt kan ske, allt är möjligt och sannolikt. Tid och rum existera icke; på en obetydlig verklighetsgrund spinner inbillningen ut och väver nya mönster; en blandning av minnen, upplevelser, fria påhitt, orimligheter och improvisationer. Personerna klyvas, fördubblas, dubbleras, dunsta av, förtätas, flyta ut, samlas. Men ett medvetande står över alla, det är drömmarens; för det finns inga hemligheter, ingen inkonsekvens, inga skrupler, ingen lag. Han dömer icke, frisäger icke, endast relaterar; och såsom drömmen mest är smärtsam, mindre ofta glättig, går en ton av vemod, och medlidande med allt levande genom den vinglande berättelsen. Sömnen, befriaren, uppträder ofta pinsam, men när plågan är som stramast, infinner sig uppvaknandet och försonar den lidande med verkligheten, som huru kvalfull den än kan vara, dock i detta ögonblick är en njutning, jämförd med den plågsamma drömmen.

ΥΠΟΜΝΗΣΗ  

    Στο Ονειρόδραμα και σε συνδυασμό με το προηγούμενο ονειρόδραμα, «Προς τη Δαμασκό», ο συγγραφέας ανιχνεύει την ασυνάρτητη, αλλά φαινομενικά λογική μορφή των ονείρων. Τα πάντα μπορούν να συμβούν, όλα είναι δυνατά και πιθανά. Ο χρόνος και ο χώρος δεν υπάρχουν. Πάνω στο έδαφος μιας ασήμαντης πραγματικότητας, η φαντασίωση  γνέθει και υφαίνει νέα πρότυπα, τα οποία ανασυνθέτουν μνήμες, βιώματα, ελεύθερες επινοήσεις, παραλογισμούς και αυτοσχεδιασμούς. Τα πρόσωπα διασπώνται, διχάζονται, πολλαπλασιάζονται, εξατμίζονται, συμπυκνώνονται, σκορπίζονται και συγκεντρώνονται. Υπεράνω αυτών, όμως, στέκει η συνείδηση του ονειρευόμενου, γιατί δεν υπάρχουν μυστικά, ασυνέπειες, ενδοιασμοί και νόμοι. Αυτός δεν κρίνει και δεν μιλάει ελεύθερα, παρά μόνο συσχετίζει, και όπως το όνειρο είναι περισσότερο πονετικό και λιγότερο χαροποιό, ένας μελαγχολικός τόνος συνοδεύει καθετί ζωντανό μέσω της τρικλίζουσας αφήγησης. Ο ύπνος, ο λυτρωτής, εμφανίζεται συχνά βασανιστικός, αλλά όταν το βάσανο ζώσει για τα καλά, έρχεται η αφύπνιση και το συμφιλιώνει με την πραγματικότητα, η οποία όσο και οδυνηρή κι αν είναι, τη στιγμή εκείνη είναι μια απόλαυση σε σύγκριση με το μαρτυρικό όνειρο.